شرکت خودروسازان راین، سابقه به نسبت خوبی در بازار ایران داشته و تا به امروز محصولات کیفی خوبی را به مردم معرفی کرده است.

حتی وقتی که این شرکت مجبور شد که با کمپانی های چینی وارد مذاکره شود، خودرویی را برای بازار انتخاب کرد که امروز به عنوان یک چینی با دوام و کم استهلاک شناخته می شود. گریت وال ولیکس C30  به عنوان یک سدان چینی، توانست در برخی شهرها فروش خوبی را داشته باشد و از طرفی با توجه به استهلاک کم، تا حدی محبوب ظاهر شود. ولی شناخت ناقص بازار از این خودرو باعث شد که محبوبیت C30 دوامی نداشته باشد و این سدان در رقابت از سایر سدان های وطنی و چینی جا بماند. سال ۹۴ هم که نسخه اتوماتیک AMT و فیس لیفت این خودرو به بازار ایران معرفی شد، شاهد آن بودیم که باز هم بازار تمایل آنچنانی نسبت به خرید این خودرو از خود نشان نداد. تبلیغات ضعیف، خدمات پس از فروش محدود و قیمت به نسبت بالا با توجه به قیمت رقبا، جز عواملی محسوب می شود که راین را از رقابت با سایر خودروسازان عقب انداخته است. از طرفی تاخیر در تحویل و تیراژ پایین C30 هم مزید بر علت شد تا مشتریان ریسک کمتری کنند و به سراغ خودروهایی چون جک J5، برلیانس H330، تندر۹۰ و دنا بروند. راین همان خودروسازی به حساب می آید که روزی خودروهای با کیفیت را به بازار ایران تحت برند هیوندای عرضه کرد و با آوانته و ورنا توانست نماد کیفیت را در بحث مونتاژ داخل به رخ تمام خودروسازان بکشاند. ولی امروز شاهد آن هستیم که خبری از مونتاژ خودروهای با کیفیت و آنچنان محبوب در راین شنیده نمی شود و خط تولید این شرکت گاهی با مونتاژ خودروهای اقتصادی FAW چین، روزی خود را می گذراند. خودروهایی که در سال ۹۴ با این برند چینی در بازار ایران معرفی شدند، امروز محبوبیتی ندارند و شاهد هستیم که مالکان این خودروها، آن ها را کمتر از قیمت رسمی شرکت به فروش می رساند. گویا رانندگی با خودروهای اقتصادی FAW در این چیزی جز دردسر ندارد. البته که با توجه به قیمت ۳۷ میلیون تومانی V5، می توان این خودرو را تا حدی قابل قبول دانست. ولی نبود خدمات پس از فروش و بازار کارکرده قوی، باعث شده تا این سدان هم به عنوان یک محصول شکست خودرو در راین شناخته شود. D60 هم به عنوان یک کراس اوور شهری یا بهتر بگوییم، هاچ بک کراس، تا به امروز به خیابان ها نیامده و با گذشت یکسال از رونمایی آن همچنان در حد یک طرح باقی ماننده است.راینی که روزی خودروهای با کیفیت و به نسبت شاخص را در بازار ایران عرضه می کرد، امروز برای بقای خود نفس های سختی را می کشد. گویا یک شریک تجاری خوب باید به عقد این شرکت در آید تا بتواند جان دوباره را در کالبد خط تولید راین احیا کند. امیدواریم که خودروساز خصوصی در سال ۹۶ بتواند دوباره مانند گذشته روی پای خود بایستد و حداقل نام آن دوباره بر سر زبان ها بیافتد. نامی که نشان از کیفیت را در خاطر مشتریان بیاورد.